Journalisten met vlotte pen zijn verdacht

De beste journalisten zijn journalisten die verhalen verzinnen. Althans, als het gaat om het schrijven van lekker leesbare stukken. In vergelijking met ‘echte’ artikelen, scoren verzonnen artikelen beter op leesbaarheid, zo is gebleken uit onderzoek. Hebben we daarmee dan ook een middel in handen om sjoemelende journalisten in de kraag te grijpen?

Enkele journalisten zijn wereldberoemd geworden met het uit de mouw schudden van verzinsels. Denk aan Jason Blair die dat deed voor The New York Times en Stephen Glass die hetzelfde deed voor The New Republic (de film Shatterd Glass is over zijn oplichterij gemaakt).

Deze reporters waren goed in het verzinnen van verhalen. Nu blijkt uit onderzoek dat ze ook goed waren in het schrijven van leesbare artikelen.

Hoe is het onderzocht?
De onderzoekers verzamelden een serie artikelen van negen Amerikaanse journalisten die waren betrapt op het schrijven van verzonnen verhalen. Deze journalisten werkten niet voor de minste media, namelijk:

  • de kranten The New York Times, The Boston Globe en USA Today
  • het weekblad The New Republic
  • het persbureau Associated Press

De verzonnen verhalen vergeleken de onderzoekers met een aantal ‘echte’ verhalen uit dezelfde media. Van beide typen verhalen stelden ze de leesbaarheid vast met de Flesch Reading Ease-score, die ook is te vinden in de tekstverwerker Word.

Bij die Flesch Reading Ease-score krijgt een tekst een beoordeling op een schaal van 0 tot 100. Hoe hoger de score, hoe beter de leesbaarheid. Het is bekend dat journalistieke artikelen en berichten niet erg hoog scoren op leesbaarheid. En dat geldt ook voor de media in dit onderzoek. Ze scoren tussen de 44 en 50, wat gekwalificeerd wordt als ‘moeilijk’.

Wat was de uitkomst?

De verzonnen stukken blijken ietsje leesbaarder. Terwijl de ‘echte’ artikelen een gemiddelde halen van 44,47,  scoren de verzonnen artikelen 48,84. Bovendien staan in de verzonnen stukken meer letterlijke citaten van bronnen.

Maar wat moet je met deze bevindingen?
De onderzoekers opperen dat er in het onderwijs meer aandacht moet zijn voor het schrijven van leesbare verhalen. Dat is nogal een open deur, daar heb je dit onderzoek niet voor nodig.

Interessanter is de vraag: kan je sjoemelende journalisten achterhalen door te letten op de leesbaarheid van artikelen? Is het een kwestie van alle artikelen door de leesbaarheidsmachine halen om boosdoeners te ontmaskeren?

Dat lijkt niet erg waarschijnlijk. De scores van ‘echte’ en verzonnen artikelen verschillen nou niet zo enorm dat je daaruit af zou kunnen leiden dat een artikel nep is. Maar van nu af aan is elke journalist met een vlotte pen dus wel verdacht.

Dit stuk is gebaseerd op het onderzoeksartikel ‘The news readability problem‘ van Linden Dalecki, Dominic Lasorsa en Seth Lews, gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Journalism Practice (2009).

4 Comments

Add yours →

  1. Ik heb het met Word bij jouw stuk geprobeerd. Maar de Flesh reading ease score kan je niet met Word uitwerken.
    Volgens de formule:

    RE = 206.835 – (1.015 x ASL) – (84.6 x ASW)

    Waarbij ASW het gemiddelde aantal lettergrepen per woord is.

    Mijn Word geeft namelijk alleen het aantal tekens per woord. Anders had je een score van -200 gehad 🙂

  2. Alexander Pleijter

    24 april 2009 — 21:02

    @Coen: ik wilde het voor mijn stuk ook uitrekenen, maar ik gebruik geen Word, maar Openoffice. Daar zit die optie volgens mij niet in. En ik ben maar niet aan het hoofdrekenen geslagen.

  3. Er is een online webtooltje dat de Flesch score uitrekent:

    http://www.editcentral.com/gwt/com.editcentral.EC/EC.html

    Het bovenstaande stukje haalde volgens dit tooltje een score van 52,6. Verdacht dus 😉

  4. Met de WordStats plugin voor WordPress
    http://flagrantdisregard.com/wordstats/

    Zinnen: 30 Fog: 14.6 Kincaid: 10.3 Flesch: 47

    Blijkbaar een iets andere wijze van meten dan de website die Jan heeft gebruikt.

Geef een reactie