Verslaggever graait in bagage van slachtoffers: armoedige spijtbetuiging van EenVandaag

eenvandaag

Een journalist die ongegeneerd door de bagage neust van passagiers die zijn omgekomen na het neerschieten van een vliegtuig. En een hoofdredactie die het uitzendt, later spijt krijgt en de schuld afschuift op de verslaggever. EenVandaag deed het vandaag.

Je kan er op wachten: bij elke ramp is er wel een journalist die te ver gaat in het verzamelen van nieuws.

In 2010 was het De Telegraaf die bakken met kritiek kreeg omdat de krant een interview afdrukte met het enige overlevende slachtoffer van de vliegtuigcrash in Libië. De betreffende journalist zou het jongetje per ongeluk aan de telefoon gekregen hebben toen ze met het ziekenhuis in Tripoli belde.

Graaien in een koffer

Ook de ramp met vlucht MH17 in Oekraïne blijkt goed voor opportunistische journalistieke acties. Eerst zorgt vandaag een journalist van Sky News voor tumult door voor het oog van de camera in de koffer van een omgekomen passagier te graaien. Het lijkt alsof hij er onmiddellijk spijt van krijgt, want hij brengt ietwat stamelend uit: “We shouldn’t really be doing this”. Sky News maakt snel excuses voor deze misstap.

Bladeren door een dagboek

Vanavond was het raak met een Nederlandse verslaggever. Caroline van den Heuvel was door EenVandaag naar Oekraïne gestuurd om verslag te doen vanaf de rampplek. Tot veler ontsteltenis bladert ze – gehurkt tussen de resten van bagage – door een dagboek van een omgekomen passagier en leest eruit voor. Gevolg: een storm van protest op Twiter.

EenVandaag verwijdert het item daarop al snel van de eigen website. Op Dumpert zijn het bewuste fragment en het hele item echter nog wel te zien.

In alle drie gevallen die ik hierboven heb genoemd, kan ik het me voorstellen dat het je gebeurt als journalist. Je bent volledig gericht op het zoeken naar nieuws, nieuwe feiten, nieuwe aanwijzingen, nieuwe verhalen. Dan kan je net even niet doorhebben dat je een stap te ver gaat. Gelukkig is er dan nog een eindredactie en hoofdredactie, die beslissen over wat wordt afgedrukt of uitgezonden.

Laffe excuses

Hoe ontluisterend zijn daarom de excuses van de hoofd- en eindredactie van EenVandaag. Eerst wordt de uitzending zonder toelichting offline gehaald. En vervolgens duurt het geruime tijd voordat men met een verklaring kwam. Een hele armoedige verklaring. Dit is de summiere tekst die op de site van EenVandaag is verschenen:

Dit had zo niet gemoeten. Caroline is een ervaren verslaggever die, in een oorlogsgebied, in the heat of the moment moet handelen. Ze wilde niemand kwetsen. Ze was geraakt door het boekje dat op de grond lag en had de intentie om de chaos zo nauwkeurig mogelijk te beschrijven. Daarin is ze te ver gegaan. Namens de hoofd- en eindredactie bieden wij hiervoor onze excuses aan. Hoofd- en eindredactie EenVandaag.

Onprofessioneel

Het frappante van deze verklaring is dat de hoofd- en eindredactie weliswaar uitleggen dat de verslaggever te ver is gegaan, maar geen woord wijden aan de eigen verantwoordelijkheid.

Ja, het was de beslissing van de journalist om het schriftje te pakken en door te lezen. Een foute beslissing. Het was de beslissing van de hoofd- en eindredactie om de beelden uit te zenden. Ook een foute beslissing. Waarom dan wel wijzen op de fout van de verslaggever, maar niet de hand in eigen boezem steken?

Dit excuus is een schop na voor de verslaggever, die daar ongetwijfeld met goede bedoelingen haar werk deed. De hoofd- en eindredactie hadden haar er onmiddellijk op moeten wijzen dat ze niet aan de eigendommen van slachtoffers had mogen komen.  Dat deden ze niet. Ze zonden het uit. En lieten de verslaggever in oorlogsgebied als een baksteen vallen. Veel onprofessioneler en oncollegialer kan het niet.

10 Comments

Add yours →

  1. Jammer dat er alleen maar ingezoomd wordt op het overigens moreel verwerpelijke voorlezen van het dagboekje waar de journalist way out of line gaat. Waar het mij nog meer om gaat is dat de journalist de hele rapportage bij elkaar raaskalt. Er is geen enkele feitelijke onderbouwing in haar betoog, waarbij ze een persoonlijke mening (er zit geen gedachte aan het zoeken van de instanties) koppelt aan pure riooljournalistiek. Ze presteert het om op basis van eerder genoemde aan te geven dat het wel zou kunnen zijn dat er lijken in de bomen hangen. Alleen voor deze stuitende conclusie zou eenvandaag, de journalist en de hoofdredactie al excuses moeten aanbieden. Als ik nabestaande zou zijn zou ik in tranen uitbarsten van het beeld van mijn geliefde hangend in een boom. Een beeld geschetst door een volstrekt idote journalist. Hoe ervaren ze mag zijn en hoe moeilijk de omstandigheden zijn. Dit niveau is volstrekt onaanvaadbaar. Schrijf daar maar een blog over .

  2. Heb het stukje maar even gezien nav alle ophef. Haar insteek zal ongetwijfeld oprecht zijn geweest. Maar mij irriteerde vooral de toonzetting in de rapo. Alsof ik naar een trainings-impressie van Oranje zat te kijken. Maar denk dat het losgemaakte sentiment nu wel duidelijk is geworden..Laten we allemaal het hoofd koel houden.

  3. Als het gaat om het beschrijven wat wel en niet over de grens is dan moet je niet schrijven dat Caroline van der Heuvel uit het dagboek voorleest. Ze leest wat er op de kaft staat. Dat vind ik wel een verschil. Wees zorgvuldig in hoe je de dingen opschrijft! Zeker en vooral als journalist!

  4. Hier zijn 2 partijen in de fout gegaan:

    In eerste instantie de betrokken journalist die het bewuste fragment nooit had mogen tonen in haar reportage.

    In tweede instantie de eindredacteur van dienst, die bij het bekijken van de reportage had moeten inzien dat dit fragment beter niet werd uitgezonden.

    De hoofdredactie kan niet verantwoordelijk gesteld worden daar zij niet alle items op voorhand kan en hoeft te bekijken. Dit is de verantwoordelijkheid van een eindredacteur.

    De hoofdredactie kan hier wel conclusies uit trekken en concluderen dat hun organisatie gefaald heeft voor wat betreft journalistieke ethiek.
    Het is nu aan hen om grondig bij te sturen.

    Excuses van zowel de betrokken journalist als de eindredacteur waren gepaster geweest.

  5. Heb toevallig een soortgelijke reactie op fb van EenVandaag gezet… Werd net op uw blog gewezen en ben het dus compleet eens. Ben geen journaliste maar het is niet zo moeilijk om in te zien dat dit volledig immoreel en onprofessioneel is. Hoop dat er iemand alsnog ingrijpt.

  6. hoezo, respect!!!
    Het zou van moed en respect tonen, bij de desbetreffende familie
    excuses te maken, voor de smakeloze actie.

  7. Ik zou ook voorgelezen hebben,vond heel mooi,aan de hand van een boek of een kleiding stukje krijgen die mensen een gezicht,omdat heel veel mensen vinden dat blijkbaar niet kunnen weet ik niet wat voor mensen in dat vliegtuig waren…ik zou veel meer van dit soort repos willen zien…..

  8. Wat voor u respectloos is hoef dat niet voor mij te zijn,wat u niet mooi vindt hoef dat ook niet voor mij te zijn,zo zie je maar dat in Nederland heel veel beroepszeikers zijn…..

  9. Ik heb al heel wat oorlog ervaringen vanaf 1991 tot op vandaag, maar ik ben nimmer zo ver gegaan. Wel is 1Vandaag niet de enige, ik heb ook iets op het journaal gezien waarvan ik dacht, mensen moet dit nu?

    Deze reportage slaat nergens op, geen extra feiten waar je juist als journalist je zelf hard voor wilt maken.

    De eindredactie heeft gewoon de handen in onschuld gewassen en alle schuld naar de journalist geschoven, dit is erg zwak en een dikke onvoldoende, dus eindredacteur je bent niet over en ook geen her examen, gewoon weer een nieuw begin vanaf de bodem.

    iedereen kan fouten maken vandaar dat je altijd op de eindredacteur als een hecht team moet kunnen rekenen.

  10. Ergens denk ik dan… ik zou willen dat ze het boekje had meegenomen… zoiets persoonlijks… dan zou het misschien nog bij de nabestaanden terecht komen en van grote waarde zijn. Ik keur niet goed dat ze er doorheen bladerde… man… wat heftig…

Geef een reactie