‘Buy-it-now’-knop in artikelen: aantasting van de journalistieke onafhankelijkheid?

Shopping Cart buttons

In een artikel met een ‘koopknop’ linken naar een webwinkel. De Washington Post – eigendom van Jeff Bezos – doet het. Met verwijzingen naar Amazon, het online warenhuis waarvan Jeff Bezos de baas is. Is daarmee de journalistieke onafhankelijkheid van de Washington Post in het geding?

Een artikel op de website van de Washington Post over de controversiële cover van een nieuwe editie van het boek Charlie and the Chocolate Factory. Ook controversieel: de ‘buy-it-now-knop’ in het artikel. Wie op de knop klikt komt op de site van Amazon waar je het boek meteen kan bestellen.

Screenshot van de 'buy-it-now'-knop in het artikel van de Washington Post.

Screenshot van de ‘buy-it-now’-knop in het artikel van de Washington Post.

Ongehoord

Dat is ongehoord, schrijft Paul Carr op Pando.com:

one thing is very clear: The Washington Post now sees reviews of books, and even news reports about books, as fair game for selling those same to readers, editorial independence be dammed. And, of course, with every sale, Jeff Bezos — the founder of Amazon, and the new owner of the Washington Post — gets ever so slightly richer. What a happy coincidence.

Digiday.com meldt dat de ‘buy-it-now-knop’ inmiddels is verwijderd uit het genoemde artikel, maar de Washington Post gebruikt de knop al langer in artikelen en recensies. Tast zoiets nou echt de onafhankelijkheid van de redactie aan, zoals Carr beweerd?

Dat zou het geval zijn als Washington Post-eigenaar Bezos de redactie zou dwingen om positieve recensies te schrijven, in de hoop de verkoop te stimuleren. Of als hij de redactie zou opdragen om vooral veel artikelen over boeken te schrijven, zodat er vaak een ‘buy-it-now-knop’ van Amazon op de Washington Post-site geplaatst kan worden. Niets wijst er echter op dat daar sprake van is.

Service

Natuurlijk is het voor Bezos een manier om mensen naar Amazon te lokken. Maar zo lang de inhoud van artikelen niet wordt beïnvloed door deze strategie, is er weinig aan de hand.

Je kan er ook anders tegenaan kijken: een ‘koopknop’ is juist een service aan je publiek. Mensen hoeven na het lezen van een recensie niet zelf op zoek te gaan naar een plek waar het boek te koop is, maar belanden met een druk op de knop op de Amazonpagina waar ze het kunnen bestellen. En als mensen het daar niet willen kopen, kunnen ze altijd nog zelf op zoek naar een ander verkooppunt.

5 Comments

Add yours →

  1. Interessante discussie. Weet je of de redactie zelf gekozen heeft voor de introductie van de koopknop?
    Als een koopknop in een artikel staat, is het mijns inziens onderdeel geworden van de inhoud. Ik zie meer van zulke toepassingen voor me: een interview met Mark Rutte en de knop “Word lid van de VVD” in het verhaal. Gewoon, als service aan de lezer.
    Bij alle overwegingen is volgens mij ook de volgende erg belangrijk: hoe ervaart de lezer deze toevoegingen? Als hij meent dat het afbreuk doet aan de onafhankelijkheid van de redactie, zou ik er niet aan willen.

  2. Ja, het is een service. En ja, het is ook een verlokking die lange tijd niet gebruikelijk was in een redactionele omgeving. Wat dat betreft: alles wat afwijkt van wat we gewend zijn, is verdacht. Geef het een jaartje en iedereen vindt het normaal.

  3. Deze vraag stellen bevat impliciet de veronderstelling dat het zonder koopknop wel onafhankelijk is. (Of in ieder geval “minder afhankelijk”) De vraag is, of dat zo is. Een belangrijke vraag, mijns inziens, die maar al te makkelijk met ‘ja’ beantwoord wordt, terwijl je natuurlijk wel wat redenen kunt bedenken waarom je aan de onafhankelijkheid van een traditionele opzet kunt twijfelen.

    De reden waarom ik dat belangrijk vind is, allereerst, een soort zelfbewustzijn bij de schrijver/maker van een uiting: klopt het wel dat ik denk dat ik zo onafhankelijk bezig ben? (En geenszins een veroordeling daarvan, mijnerzijds.)

    En ten tweede, inhoudelijk aansluitend bij ondermeer deze vraag, helpt het ons beter te duiden welke veranderingen we nu eventueel zien. Het kan namelijk namelijk nogal schelen of we van een situatie 0 af komen en nu een andere waarde bezien, of dat we eigenlijk al op 100 zaten. (Doen we even alsof afhankelijkheid een schaal is.)

    Een medium verkoopt haar uitingen, of brengt ze op andere manier aan de man, had en heeft veelal een sterke kleur, wordt (tegenwoordig) sowieso deels gevuld door freelancers die moeten zijn dat hun werk ergens landt én de makers hebben een bepaalde opleiding in een bepaalde omgeving genoten. Het verbaast mij altijd ten zeerste dat de premisse lijkt te zijn dat we van een objectieve onafhankelijke situatie nu naar een andere situatie groeien.
    Inderdaad is mijn stelling dus dat ’t lang niet zo onafhankelijk was.

  4. Zulk soort toevoegingen, die zie ik al een jaar of tien. Zij het in het verleden als link eronder ipv als link erin: boeie. Lezers vinden dat helemaal prima. In dit verband lijkt me relevanter of de WP voor zijn lezers de beste/goedkoopste/whatever deal voor het betreffende boek kan selecteren of dat er altijd gelinkt moet worden naar Amazon. Ik gok het laatste.

    Waarop iemand als Jeff Bezos zou reageren met: ja maar da’s logisch, wij van Amazon hebben ook altijd de beste en goedkoopste deal 🙂

  5. Alexander Pleijter

    19 augustus 2014 — 15:10

    @Dick van der Meer: Of de redactie zelf gekozen heeft voor de koopknop weet ik niet. Ik weet ook niet of dat uitmaakt. De redactie kiest ook niet welke advertentie naast welk artikel komt te staan. Of is dat een rare vergelijking?

Geef een reactie