“Misschien is het beter ons te concentreren op de vraag hoe je belangrijke journalistieke basiswaarden kunt combineren met nieuwe blogger-achtige vaardigheden. Gelukkig gebeurt dat her en der al volop.”

Deze woorden schreef Bart Brouwers als reactie op mijn blogpost over de kritiekloze berichtgeving van de NOS over een onderzoek naar sociale media-stress onder Nederlandse jongeren. Een goede, nuttige suggestie.

Gebeurt dit combineren van ‘journalistieke basiswaarden’ met nieuwe ‘blogger-achtige vaardigheden’ ook al bij de NOS?

Je zou verwachten van wel, want de NOS maakte begin februari bekend het pad naar ‘internet-first’ te zijn ingeslagen. Maar of daar ook ‘blogger-achtige vaardigheden’ bij horen? Ik vermoed van niet.

Waarom niet? In het persbericht zegt algemeen directeur NOS Jan de Jong: “De volgorde tv-radio-teletekst-internet gaan we omdraaien naar internet-teletekst-radio-tv. Kortom, internet first.”

Snelheid first

‘Internet first’ houdt bij de NOS dus slechts in dat het nieuws als eerste op internet wordt gepubliceerd en daarna pas via andere kanalen wordt verspreid. Dat is een behoorlijk beperkte opvatting van ‘internet first’.

Hoezo is dit een beperkte opvatting? Omdat de nadruk wordt gelegd op slechts één specifiek kenmerk van internet: snelheid. Zo snel mogelijk publiceren. Eerder zijn dan concurrerende media. Zo actueel mogelijk zijn.

Dat is jammer omdat internet veel meer mogelijkheden biedt. Dat zijn de ‘blogger-achtige vaardigheden’ waar Bart Brouwers van rept. Dat houdt bijvoorbeeld in dat je kan verwijzen naar andere relevante publicaties op internet.

Verwijzen

Dat begint uiteraard met het aanbrengen van links in artikelen. Op de webpagina over de sociale media-stress onder jongeren (overigens, een mooie multimediale pagina met een video-item, audiofragmenten en - dat dan weer wel - een link naar het onderzoeksrapport) wordt een website genoemd (ikbenoffline.org), maar een link naar de betreffende site ontbreekt, gek genoeg.

En eigenlijk zou de NOS nog wel een stap verder kunnen gaan. Zo zou men ook kunnen verwijzen naar de kritische stukken die zijn verschenen over het onderzoek (van communicatiewetenschapper Linda Duits, wetenschapsredacteur Maarten Keulemans en scholier Pim). Om daarmee duidelijk te maken dat er ook kanttekeningen te plaatsen zijn bij het onderzoek.

Eigenlijk zit de NOS - net als veel andere nieuwsorganisaties - nog altijd in de ouderwetse journalistieke reflex: wij schrijven een artikel, wij produceren een item en dat publiceren we op onze website. Maar waarom zou je je eigen berichtgeving niet verrijken met verwijzingen naar andere relevante publicaties? Waarom zou niet linken naar je bronnen? Ook als dat een persbericht is. Juist dan neem je de mogelijkheden van internet serieus. Juist dat is ‘internet first’. Toch?

Het is inmiddels twee jaar geleden dat de toenmalige NOS-ombudsman, Guikje Roethof, de volgende woorden schreef en op Villamedia.nl publiceerde:

“… blogs worden grotendeels gemaakt door mensen die zich niet gebonden achten aan uitgangspunten van de professionele journalistiek zoals het verifiëren van de betrouwbaarheid van het nieuws en het toepassen van hoor en wederhoor. Bloggers publiceren voordat ze weten hoe het echt in elkaar steekt en ze maken zich vaak niet bekend.”

Het is een stereotiep beeld over journalisten en bloggers. Journalist zijn betrouwbaar, want checken de feiten, zijn kritsch en betrouwbaar en houden zich aan professionele normen. Bloggers daarentegen doen maar wat, zijn een zootje ongeregeld, vinden feiten niet zo belangrijk en verspreiden geruchten. Het is een karikatuur die niet strookt met de werkelijkheid.

Laten we eens een onderwerp bekijken dat deze week in het nieuws was: een onderzoek dat zou aantonen dat jongeren lijden aan stress door sociale media.

Net als enkele andere media, vond de NOS het onderzoek nieuwswaardig en maakte een kritiekloos item waarin jongeren wat babbelen over het belang van hun mobiele telefoon. En als een voldongen feit meldt het item dat jongeren lijden aan sociale media-stress. Kritische opmerkingen over het onderzoek ontbreken.

Een blogger - Linda Duits -publiceerde ook over het onderzoek. Zij was een stuk minder kritiekloos op DeJaap.nl:

“Bij het lezen van het rapport valt direct op dat de interpretaties van de auteurs niet overeenkomen met de door hen gepresenteerde data. Zo wordt hun belangrijkste conclusie dat jongeren aan stress lijden niet onderbouwd door de cijfers.”

In plaats van de conclusies van de onderzoekers als feit te presenteren, plaatst Duits diverse kritische kanttekeningen bij het onderzoek. Kritisch zijn, dat is het uitgangspunt van haar artikel.

Dat is in het item van het NOS Journaal anders. Daar lijkt amuseren het uitgangspunt te zijn. Het filmpje is nauwelijks informatief te noemen. Met de zin ‘jongeren lijden aan sociale mediastress’ is eigenlijk alles gezegd. Het item getuigt niet van een kritische journalist die wil weten of het echt wel waar is dat jongeren lijden aan sociale media-stress.

Bloggers publiceren voordat ze weten hoe het echt in elkaar steekt? Ik heb de indruk dat het hier precies andersom is. De karikatuur van bloggers versus journalisten lijkt mij in elk geval wel aan herziening toe.

Als nieuwe technologie op de markt komt, wordt er aanvankelijk een hoop gespeculeerd over de nieuwe mogelijkheden van die technologie. Zo waren er bij de komst van internet allerlei optimistische beschouwingen over de mogelijkheden van dit  nieuwe medium voor de journalistiek. Mogelijkheden die geen enkel ander bestaand medium had, zoals:

• Interactiviteit: discussiemogelijkheden voor het publiek, direct contact tussen journalisten en hun publiek, etc.
• Multimedialiteit: het combineren van tekst, video, audio, fotografie, infographics, etc.
• Actualiteit: onmiddellijk publiceren.
• Hypertekstualiteit: linken naar relevante content elders op internet.

Van al die bejubelde mogelijkheden kwam in de praktijk slechts mondjesmaat wat terecht. Veel nieuwssites waren bijvoorbeeld niet hoogst actueel omdat uitgevers geen nieuws wilden publiceren voordat de krant bij de abonnees was bezorgd. En links werden ook nauwelijks in online nieuwsberichten verwerkt, want dat zou er alleen maar voor zorgen dat bezoekers werden doorgesluisd naar andere websites en niet meer terugkwamen.

Maar niet alleen terughoudendheid van nieuwsorganisaties speelde een rol. Zo hadden veel mensen lange tijd geen breedband internetverbinding, wat een flinke belemmering was voor het aanbieden van multimediale content. Video bekijken met een inbelverbinding is namelijk een kostbare en tijdrovende bezigheid. En ook adverteerders waren lange tijd terughoudend om hun geld uit te geven op internet. Dat is de afgelopen jaren eigenlijk pas flink veranderd.

De geschiedenis herhaalt zich met apps

De zelfde ontwikkelingen als destijds met internet, zien we nu met de apps voor tabletcomputers. Aanvankelijk hadden we allerlei mooie beschouwingen over de nieuwe mogelijkheden voor het uitbrengen van interactieve, multimediale magazines. Bovendien zouden uitgevers eindelijk geld kunnen gaan verdienen met hun digitale content, door de verkoop van apps. Mits die opgetuigd zouden worden met allerlei multimediale toeters en bellen.

Sports Illustrated zette de toon met de ontwikkeling van een prachtig multimediaal magazine voor de iPad. Met diverse toeters en bellen die het digitale blad veel extra’s gaven, zoals fotoseries, animaties, video, etc.

In Nederland waren enkele tijdschriften er ook rap bij om zo’n prachtig digitaal magazine te ontwikkelen en in de markt te zetten: Veronica Magazine, Autoweek en Viva. Deze iPad-apps werden opgetuigd met veel extra’s, zoals foto’s, video’s, interactieve afbeeldingen, muziek, animaties, etc. Precies zoals het moest volgens de mediazieners.

Apps zijn geen succes

Maar inmiddels zijn de multimediale apps weer uit de markt gehaald. Die van Veronica Magazine en Autoweek eerder dit jaar al, en die van Viva deze maand. De reden? Te weinig gebruikers, te weinig animo om te betalen voor een abonnement en te weinig interesse van adverteerders.

Op Mediafacts geeft Viva-hoofdredacteur Jossine Modderman een veelzeggende toelichting op het verdwijnen van de Viva-app. Het komt neer op twee punten:

1. De hoge kosten van het maken van een verrijkt iPad magazine kunnen niet worden terugverdiend uit enkele duizenden wekelijkse downloads van de app.
2. Adverteerders hebben nog moeite met app advertisement.

Kortom, als je als uitgever voorop gaat in de strijd om innovatie is dat leuk en leerzaam, maar als je veel harder loopt dan je klanten en adverteerders, dan gaat het alsnog mis. Zo blijkt maar weer dat innoveren balanceren is op de dunne scheidslijn tussen vernieuwend bezig zijn en aanvoelen wat de markt aan kan.

Onlangs ontstond in België is een fel debat over de mediaberichtgeving over het busongeluk in Zwitserland waarbij Belgische en Nederlandse schoolkinderen omkwamen. Een van de zaken waarover menigeen zich boos maakt was de publicatie van foto’s van omgekomen kinderen op de voorpagina’s van enkele Belgische kranten. Foto’s die afkomstig waren van blogs en sociale media.

Door de kritiek voelde de Belgische Raad voor de Journalistiek zich geroepen om speciale richtlijnen in het leven te roepen. Deze zouden duidelijk moeten maken hoe journalisten om horen te gaan met informatie en beelden die zijn te vinden op persoonlijke websites en sociale media. Handig zou je zeggen, want dan kan je even snel opzoeken wat je voortaan moet doen als je een fotootje van Facebook wilt gebruiken.

Liefst 11 artikelen

Maar zo eenvoudig is het niet. Want de Belgische Raad heeft er liefst 11 artikelen uit weten te persen die je door moet ploeteren. Is het de moeite waard om dat te doen? Nee, eigenlijk niet. Want zo heel veel wijzer word je daar niet van.

In meerdere van de 11 artikelen wordt erop gewezen dat de journalist moet afwegen of het maatschappelijke belang groot genoeg is om het materiaal te gebruiken.

Maatschappelijk belang

Ja, dat is een goeie, het maatschappelijk belang afwegen. Maar wat is dat dan precies, het maatschappelijk belang? Wanneer is er sprake van een maatschappelijk belang? Dat staat niet in de Code van de Raad voor de Journalistiek (hier een pdf van de volledige tekst van de code). Logisch ook wel, want het valt niet mee om dat te definiëren.

Des te merkwaardiger is het voorschrift: “De journalist moet dit maatschappelijk belang kunnen aantonen.” Eigenlijk is datgewoonweg bizar. Als in de code niet staat omschreven wat moet worden verstaan onder ‘maatschappelijk belang’, hoe kan je als journalist dan aantonen dat daar sprake van is?

Bovendien is de formulering uiterst ongelukkig. Maatschappelijk belang ‘aantonen’ is onmogelijk. Want voor zoiets kan je feiten of bewijzen verzamelen. Je kan hooguit argumenten aandragen om te onderbouwen waarom er volgens jou sprake is van een maatschappelijk belang.

Toestemming vragen aan slachtoffers

Een opmerkelijk punt is artikel nummer 9. Daarin staat dat de journalist moet navragen of hij informatie en beeldmateriaal van een persoonlijke websites en sociale netwerksites, kan overnemen. “Wanneer blijkt dat nabestaanden of slachtoffers zelf zich verzetten tegen de openbaarmaking, leeft de journalist dit verbod na.”

Dat is naar mijn idee een tamelijk bizarre en onwerkbare richtlijn: de journalist wordt dus geacht om contact op te nemen met een slachtoffer of diens nabestaanden om te vragen of een foto gebruikt mag worden? Ik denk niet dat slachtoffers of nabestaanden zitten te wachten op een hoos aan telefoontjes van journalisten die willen vragen of ze een foto van Facebook mogen publiceren.

Hoe kan het dan beter?

Als je journalisten al wilt voorzien van richtlijnen, dan zou het belangrijkste uitgangspunt moeten zijn: houd het simpel. Dus geen 11 nodeloos ingewikkelde artikelen over iets eenvoudigs als sociale media. Gelukkig is het ook niet zo moeilijk om het simpel te houden. Gewoon een kwestie van de 11 artikelen tot de essentie terugbrengen. Mijn voorstel zou zijn:

1. Denk goed na over het publiceren van privégegevens en foto’s van slachtoffers, daders en andere personen in het nieuws.

2. Vraag je af of publicatie daarvan de belangen of privacy schaadt van betrokkenen.

3. Vraag je af of publicatie van maatschappelijk belang is.

Of is dit te simpel gedacht?

Er zitten een paar heikele punten aan de uitspraak van de machinist:

1. De machinist is zichtbaar verward volgens de journalist. Realiseert ze zich dan wel wat ze zegt? En heeft het enige waarde wat ze op dat moment zegt? Of is het een spontane schrikreactie die de vrees bij haar oproept dat ze schuldig is aan het ongeluk?

2. De machinist spreekt slechts de vrees uit dat ze een rood sein heeft gemist. Afgaande op haar uitspraak is ze er niet zeker van. De journalist heeft het haar vermoedelijk ook niet verder gevraagd, want in zijn stuk schrijft hij “we zijn te verbijsterd om te antwoorden.”

3. Behalve de uitspraak van de machinist heeft de Volkskrant geen andere aanwijzingen over de oorzaak van de botsing. Die staan althans niet in de gepubliceerde berichten. De journalist heeft niet zelf gezien dat de trein door rood reed. Hij hoorde slechts een uitspraak van een geschrokken, verwarde machinist.

Natuurlijk is de uitspraak van de machinist relevant. Want het kan waar zijn. Maar klopt het ook? Dat heeft de Volkskrant verder niet uitgezocht. Desondanks trekt de Volkskrant een vergaande conclusie: “Het treinongeluk [...] is vermoedelijk veroorzaakt doordat de machinist van de stoptrein een rood sein negeerde.”

Nogmaals, het kan waar zijn, maar het bewijs is bijzonder broos. Sterker, naar mijn idee is dit een typisch voorbeeld van een gerucht promoveren tot nieuwsfeit. Zouden journalisten zoiets wel moeten publiceren?

Inmiddels ben ik het op drie plaatsen tegengekomen, dus het moet wel waar zijn: Wegener mikt met de  iPad-apps primair op het behoud van abonnees.

1. Op De Nieuwe Reporter zegt Johan van Uffelen, hoofdredacteur van BN DeStem: “Wegener richt zich met de app vooral op behoud, dus het bieden van meerwaarde aan bestaande abonnees.”
2. Op Mediafacts.nl noemt Rob de Spa, directeur content en redactionele ontwikkeling van Wegener, de apps een ‘behoudsinstrument’: “Hij is er vooral op gericht om bestaande lezers bij de titels te houden. We willen de lezers veel meer gaan bieden voor hetzelfde geld.”
3. Op de website van het Eindhovens Dagblad zegt hoofdredacteur Mario Bouwmans: “Wegener kiest ervoor deze app in te zetten voor het behoud van de huidige abonnees.”

Het is typerend voor wat een ‘defensieve innovatiecultuur’ wordt genoemd. Dat houdt in dat nieuwe technologie niet enthousiast wordt omarmd als mogelijkheid om betere, nieuwe producten te ontwikkelen en nieuwe markten te veroveren, maar wordt gezien als een bedreiging voor de bestaande marktpositie.

Ter illustratie: ED-hoofdredacteur Bouwmans noemt het “onwijs en onwenselijk” “om te kannibaliseren door een nieuwe klantenkring op te zetten ten koste van de bestaande. Wij maken vaste abonnees, zonder dat het hen geld kost, vertrouwd met eigentijdse verschijningsvormen van ons nieuws.”

Innoveren omdat het moet

En dus innoveert men wel, maar niet uit volle overtuiging. En niet om echt nieuwe concepten en producten te ontwikkelen en nieuwe markten te veroveren.

Hoezo geen nieuw product? De apps zijn toch geen pdf’s van de papieren kranten?

Dat klopt. Het zijn mooie apps, gebruik makend van de multimediale mogelijkheden. Maar tegelijkertijd biedt de app dezelfde inhoud als de papieren krant: binnenland, buitenland, economie, sport, en regionaal nieuws. Kortom, het model van een krant is één op één vertaald naar een app. De papieren krant in een digitaal jasje dus.

Hele andere concepten

Maar innoveren betekent ook juist over hele andere concepten nadenken. Het opvallende aan de huidige apps is bijvoorbeeld dat de lokale en regionale content niet het centrale element is, zoals krantendoctor Piet Bakker signaleert.

Terwijl dat in feite de core business van regionale kranten is. Waarom dus niet een échte regio-app op de markt brengen? Een app die je écht moet hebben als je op de hoogte wil blijven van wat er in jouw regio gebeurt.

Daarmee zou je ook heel goed een nieuw publiek kunnen aanboren. Mensen bijvoorbeeld die voor binnenlands en buitenlands nieuw liever de Volkskrant of Trouw lezen, maar voor het regionale nieuws best die app van De Gelderlander willen aanschaffen. Uiteraard tegen een wat lagere prijs dan de huidige ‘volledige’ app die 16 euro kost.

Maar dat is meteen de reden dat Wegener dit niet doet. Want het zou dan best eens kunnen dat veel huidige abonnees hun krant opzeggen om over te stappen op die goedkopere app met alleen regionaal en lokaal nieuws. Kortom: kannibalisatie!

En aldus blijkt innoveren voor bestaande mediabedrijven wederom een duivels dilemma.

Het betreffende bericht is afkomstig van het ANP en is blijkbaar zonder kritische blik door al die redacties gepubliceerd. Dat is jammer, want - in tegenstelling tot wat de kop suggereert - het is helemaal niet zo treurig gesteld met het vertrouwen dat scholieren hebben in journalisten.

Laten we eerst nog even wat meer in het bericht lezen. De eerst zin luidt: “Scholieren hebben weinig vertrouwen in het waarheidsgehalte in de journalistiek.” Oei, dat klinkt niet best inderdaad. Blijkbaar vinden scholieren dat journalisten een loopje nemen met de waarheid.

Maar hoe is dat eigenlijk vastgesteld?

Dat staat ook in het bericht: het gaat om een onderzoek van de site scholieren.com, uitgevoerd door onderzoeksbureau Markteffect. Voor het onderzoek werden 1000 middelbare scholieren ondervraagd.

Wat werd die scholieren dan wel gevraagd?

Op de website scholieren.com staat dat de scholieren de volgende stelling kregen voorgelegd:

‘Een journalist vertelt altijd de waarheid.’

Zo’n 10% van de scholieren was het hier mee eens. Circa 90% was blijkbaar van mening dat journalisten niet altijd de waarheid spreken.

Wil dat nou zeggen dat journalisten volgens scholieren zelden de waarheid vertellen? Nee, natuurlijk niet. ‘Niet altijd de waarheid vertellen’ of ‘zelden de waarheid vertellen’ is een hemelsbreed verschil. Het eerste wil zeggen dat je soms wel eens iets vertelt dat niet klopt, terwijl het tweede wil zeggen dat je bijna alleen maar onwaarheden verkoopt.

Terwijl gerenommeerde nieuwsorganisaties de plank formidabel mis slaan, trekt scholieren.com de enige juiste conclusie: scholieren zijn behoorlijk mediawijs. Ze geloven niet zo maar alles wat een journalist vertelt. Ze gaan er niet blindelings vanuit dat een journalist de waarheid spreekt. En dat is maar goed ook, zoals het bericht over dit onderzoek bewijst.

Update 9 april 2012, 16.15 uur

Inmiddels heeft NU.nl de kop veranderd in ‘Scholieren geloven journalisten niet altijd’.

Trouw.nl en Volkskrant.nl hebben de kop ook veranderd: ‘Veel scholieren denken dat journalisten wel eens liegen’. Dat is nog steeds bezijden de waarheid, want liegen is volgens Van Dale: “met opzet onwaarheden spreken”.  In de stelling die de scholieren kregen voorgelegd wordt niet gerept van opzettelijkheid, dus hebben ze zich hier ook niet over uitgesproken.

“Matthijs van den Beukel was niet beschikbaar voor commentaar op zijn carrièreswitch.” Met deze zin sluit Myrta Otten haar berichtje af op Villamedia.nl. Een berichtje dat ‘onthult’ dat Matthijs van den Beukel - die zich op GeenStijl onder het pseudoniem Johnny Quidd menigmaal negatief heeft uitgelaten over christenen - in 2005 een christelijk boekje heeft geschreven. Wel zo attent van Otten om onderaan te vermelden dat het niet gelukt is om Van den Beukel voor weerwoord te pakken te krijgen.

Hoewel? Eigenlijk is het een gratuite opmerking die getuigt van journalistieke gemakzucht.

Op zich is het niet opmerkelijk, want je ziet het wel vaker in nieuwsberichten: “de beschuldigde was niet bereikbaar voor commentaar”. Dat klinkt als een goed bedoelde geste naar de lezer: “sorry, we hebben het geprobeerd, maar helaas, het is niet gelukt om hem te spreken te krijgen.”

Nietszeggend zinnetje

Maar eigenlijk is het een nietszeggend zinnetje. Want wat wil dat eigenlijk zeggen, “niet beschikbaar voor commentaar”? Hoeveel moeite heeft de journalist gedaan om de betreffende persoon te spreken te krijgen? En op welke manier?

Heeft de journalist bij de arme ziel aangebeld om zijn kant van het verhaal te horen? Niemand deed open? Helaas, “niet beschikbaar voor commentaar”.

Of heeft de verslaggever er een telefoontje aan gewaagd rond 23 uur? Geen gehoor? Helaas, “niet beschikbaar voor commentaar”.

Of een mailtje gestuurd om 7 uur? Een uur later nog steeds geen antwoord? Helaas, “niet beschikbaar voor commentaar”.

Kortom, wat zegt dat ene zinnetje nou helemaal? Eigenlijk helemaal niks. Het is een goedkope journalistieke schaamlap.

Hoe vaak heeft hij aangebeld?

Waarom schrijft een journalist niet gewoon op wat hij allemaal gedaan heeft om de beschuldigde te pakken te krijgen? Hoe vaak heeft hij aangebeld? Hoe vaak heeft hij gebeld? Hoe laat? Heeft hij de voicemail ingesproken? Daarmee laat je zien dat je het serieus geprobeerd hebt.

Ik vraag me ook altijd af wat er gebeurt nadat het bericht is gepubliceerd. Blijft de journalist dan proberen om de betreffende persoon te contacteren? Om dan later - las het gelukt is - het bericht alsnog aan te vullen? Je zou het wel verwachten van journalisten die het van belang vinden om te melden dat iemand “niet beschikbaar was voor commentaar”.

In de krant kan ik me nog voorstellen dat je er niet te veel woorden aan wilt wijden, vanwege de beperkte ruimte. Maar waarom zou je op internet niet gewoon duidelijk en transparant zijn over je werkwijze?

Door Tom de Louw

Jongere dagbladjournalisten moeten meer als mentor gaan optreden voor hun oudere collega’s. Dat is één van de conclusies van mijn masterscriptie, waarbij ik heb gekeken naar de vaardigheden waarover een regionaal dagbladjournalist in het crossmediale tijdperk moet beschikken. Uit observaties en interviews met verslaggevers van het Brabants Dagblad en De Gelderlander blijkt dat de oudere journalist wel degelijk energie wil steken in het maken van filmpjes of het bijhouden van de website. Ook voor het gebruik van sociale media als Twitter en LinkedIn staan ze open. Daarvoor zullen ze wél bijgeschoold moeten worden; er zijn vaardigheden voor nodig waarover een journalist niet zonder meer beschikt.

Bij veel regionale dagbladen worden jonge journalisten begeleid door een oudere, ervaren collega. Zo krijgen ze hulp bij het schrijven van verhalen. Voor de ‘crossmediale aspecten’ zou dat omgedraaid moeten worden. Niet de oude helpt de jonge journalist, maar de jonge helpt de oude. Bij De Gelderlander werkt een nog niet-afgestudeerde verslaggever die zo nu en dan al eens een Twitter-cursus geeft aan zijn collega’s. En die bijeenkomsten worden best druk bezocht, óók door de ouderen. Bij het Brabants Dagblad werd onlangs een tweede ‘sociale media-workshop’ gehouden, vanwege het grote succes van de eerste bijeenkomst.

‘Vijftig-plussers’

De oudere generatie (‘vijftig-plussers’) beseft dat het tegenwoordig niet meer loont om alleen verhalen te schrijven voor de papieren krant. Zij denken ook mee aan de crossmediale doelen die de regionale dagbladen in Nederland zich stellen. Maar daarvoor zullen ze zich harder moeten inzetten dan hun dertig jaar jongere collega’s, die zijn opgegroeid met het gebruik van computer en internet. En omdat de regionale dagbladen, net zoals álle dagbladen, het geld niet voor het opscheppen hebben, is het verstandig om te bekijken welke kennis je al in huis hebt. Die kennis van de jongere journalist kan makkelijk gedeeld worden, want de oudere journalist staat er zonder twijfel open voor.

Tom de Louw (twitter.com/tomdelouw) is deze maand afgestudeerd aan de opleiding Communicatiewetenschap aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Hij is de eerste die daar de mastervariant Journalistiek en Media heeft afgerond en werkt sinds 1 juli 2010 in vast dienst van het Brabants Dagblad.