Tegen internet en televisie leg je het al snel af als dagblad. Het nieuws is al lang en breed bekend als de krant bij de lezer op de deurmat ploft. The Daily Times besloot het daarom over een andere boeg te gooien: geen standaardnieuws meer van de bekende bronnen, maar originele, eigen verhalen. Het gevolg was een redactie in verwarring.

Het begon allemaal in 2005 toen een nieuwe hoofdredacteur aantrad. In zijn visie kon The Daily Times het nooit winnen van internet en televisie qua snelheid. Dus zou de krant moeten inzetten op kwaliteitsjournalistiek met diepgravende verhalen en onthullingen.

Geen normaal nieuws meer

De hoofdredacteur vaardigde een verbod af op het ‘normale’, dagelijkse nieuws. Verslaggevers mochten niet langer hun nieuws halen bij de instanties die ze gewend waren te volgen, zoals de gemeentelijke overheid, de rechtbank en de politie. Ze moesten zich bezig houden met ‘enterprise journalism rather than daily reporting’ en het credo werd ‘depth, breadth and impact’.

Het gevolg was dat verslaggevers hun manier van werken drastisch moesten veranderen. Met als grote vraag: hoe moet het dan op die nieuwe manier? Want wat moet je als rechtbankverslaggever als je niet langer naar de rechtbank mag? En wat moet je als politieverslaggever als je niet langer mag berichten over de dagelijkse misdaad en criminaliteit?

Verwarring en ontreddering

Het nieuwe beleid zorgde voor verwarring en ontreddering. Allereerst om praktische redenen. Want voorheen zorgden instanties als de politie en gemeente voor stabiele toevoer van nieuws. Als verslaggevers die bronnen niet langer routinematig mogen gebruiken, is het lastig om dagelijks aan nieuwsverhalen te komen. Ze hadden dan ook veel moeite om het verwachte aantal artikelen te produceren.

Maar er was ook ontredding doordat de verslaggevers het gevoel kregen ‘er niet meer bij te horen’. Zo moest een verslaggever met lede ogen aanzien hoe collega’s van andere media uitrukten toen zich ‘breaking news’ voordeed. Het gaf haar het gevoel niet langer onderdeel uit te maken van de journalistiek. Ze stond er buiten; terwijl collega’s achter het nieuws aan gingen, moest zij toekijken.

Ontslag

Uiteindelijk gooiden de journalisten het bijltje erbij neer. Een aantal nam ontslag. Degenen die achterbleven lapten in toenemende mate de nieuwe richtlijnen aan hun laars. Langzaamaan vervielen ze in hun oude routines. Maar daarbij hanteerden ze nog wel het credo ‘depth, breadth and impact’, om de schijn van verandering op te houden.

Het lijkt een verhaal te zijn van journalisten die moeilijk veranderen, die zijn vastgekit aan hun routines. Maar eigenlijk is dit het verhaal van een hoofdredacteur die zich niet op de werkvloer begeeft om zijn journalisten de weg te wijzen. Hij voert een nieuw beleid in, maar helpt zijn mensen vervolgens niet om daar handen en voeten aan te geven. Een goed plan, maar slecht leiderschap doet de redactie de das om.

Na anderhalf jaar haalt de uitgever de hoofdredacteur weg bij The Daily Times en zet hem op een kleiner dagblad.

Het beschreven casus is ontleend aan het onderzoek ‘Broader and deeper: a study of newsroom culture in a time of change‘ van David Ryfe dat is verschenen in de aprileditie van het wetenschappelijke tijdschrift ‘Journalism’