De internetjournalistiek heeft nog altijd geen beste reputatie. Knippen en plakken, kopiëren, aggregeren, jatten: het zijn allemaal associaties die kleven aan het werk van de internetjournalist.

Hoe anders is dat in de krantenjournalistiek waar journalisten nog altijd werken volgens de principes van het oude vakmanschap. Hoewel, oud vakmanschap? In het boek ‘Uit doorgaans betrouwbare bron’ over de geschiedenis van het Eindhovens Dagblad, las ik de volgende zinnen over twee voorlopers van de Brabantse krant:

“De redacteuren van de twee kranten beconcurreerden elkaar voornamelijk met de combinatie van schaar en lijmpot en een flinke stapel van elders geïmporteerde bladen. Zelf artikelen schrijven was er niet bij, afgezien dan van de kleine lokale nieuwtjes die meestal op het politiebureau werden verkregen.”

Zo werden legio kranten vroeger dus gemaakt: knippen en plakken, kopiëren, aggregeren en jatten. Het is jammer dat veel krantenjournalisten vaak denigrerend spreken over internetjournalistiek. Mogelijk kennen ze de geschiedenis van hun eigen medium niet zo goed.

Wie zich enigszins verdiept in die geschiedenis, komt er snel achter dat het de nodige tijd vergt voordat media volwassen worden. Zo zijn de eerste afleveringen van het NOS Journaal uit de jaren ’50 een vrolijke riedel aan filmpjes die in niets doen denken aan de huidige uitzendingen.

De Nederlandse internetjournalistiek is zeventien jaar oud en heeft de leeftijd van volwassenheid dus nog net niet bereikt. In 1995 kwam het Eindhovens Dagblad als eerste Nederlandse krant met een website. Opmerkelijk genoeg valt over deze mijlpaal niets te lezen in het eerder genoemde boek over de geschiedenis van deze krant. En dat terwijl de auteur, Cas van Houtert, destijds hoofdredacteur van het Eindhovens Dagblad was en het boek gepubliceerd werd in 2003.

Zo zit de internetjournalistiek dus niet alleen in het verdomhoekje van de journalistiek, maar ook in het verdomhoekje van de mediageschiedenis.Hetzelfde euvel geldt overigens andere historische boeken over media. In zijn geschiedschrijving van het NOS Journaal rept Ad van Liempt met geen woord over de online activiteiten van de NOS. In zijn boek over de historie van Elsevier, met de titel – o ironie – ‘Meer dan een weekblad’, schrijft Gerry van der Vlist niets over Elseviers pogingen om zich op internet te manifesteren. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Deze column van mijn hand verscheen afgelopen week in Villamedia Magazine.