Tag: Sp!ts

Sp!ts-redactie gaat online

Dagelijks worden in het openbaar vervoer de artikelen van Sp!ts-redacteuren op papier uitgedeeld. Eventueel kan je de digitale versie van de krant ook bekijken op Sp!tsnieuws.nl, maar de redactie heeft geen eigen website om de stukken te publiceren. Sp!tsnieuws.nl heeft namelijk een zelfstandige redactie, die feitelijk niks van doen heeft met de krant Sp!ts. Maar daar komt verandering in: de artikelen uit Sp!ts krijgen een eigen webstek. Bovendien gaan de Sp!ts-redacteuren bloggen. Vanaf maandag moet het gaan gebeuren. Read more →

"Alle Sp!tsverslaggevers moeten microbloggen"

Serie: De bloggende Journalist (8)

Bloggers en journalisten. Die combinatie zorgt nog regelmatig voor discussie. Maar inmiddels zijn bloggende journalisten al lang geen zeldzaamheid meer. Tijd voor een serie om een indruk te krijgen van de bloggende journalistiek in Nederland. Aflevering 8: Bart Brouwers, hoofdredacteur van Sp!ts en blogger op Dodebomen.nl.

Read more →

Commercieel denken in de journalistiek


Opperen dat journalisten commercieel moeten denken was nog niet zo lang geleden als vloeken in een gebedshuis. Vanmiddag in Utrecht staken enkele seculiere stemmen de kop op in de journalistieke kerk: redactie en commercie kunnen best hand in hand gaan.

Allereerst bracht Piet Bakker tijdens zijn openbare les ter ere van zijn inauguratie als lector ‘crossmedia content’ aan de Hogeschool Utrecht voorzichtig naar voren dat journalisten “zich moeten aanpassen en waar mogelijk mee moeten denken over commerciële toepassingen.” Wat dat precies inhoudt, bleef schimmig in Bakkers verhaal. Veel duidelijker dan de opmerking dat “journalisten zich er meer dan vroeger bewust van moeten zijn dat ze in een commerciële omgeving werken”, werd het niet.

Bart Brouwers, hoofdredacteur van gratis dagblad Sp!ts, kwam na Bakker aan het woord en ging er heel wat steviger tegenaan met enkele concrete voorstellen. Volgens hem is het tijd om de voorheen heilige muur tussen redactie en commercie te slechten. Mensen zijn steeds minder bereid om te betalen voor nieuws, dus moet het geld van adverteerders komen. Journalisten, sales managers en marketeers zouden daarom best wekelijks bijelkaar aan tafel kunnen schuiven om afspraken te maken over artikelen, bijlages, programma’s en acties.

Een grote sta-in-de-weg is vooralsnog het redatiestatuut waarmee redacties zich in het verleden hebben afgeschermd tegen elke commerciële inmenging. Brouwers meent dat die statuten niet van deze tijd zijn. Ze zouden aangepast moeten worden door vast te leggen op welke manier redactie en commercie kunnen samenwerken.

Het klinkt revolutionair, maar zo nieuw is het allemaal natuurlijk niet. Er worden al heel lang bijlages, bijvoegsels, programma’s en magazines gemaakt om adverteerders te trekken. De ‘advertorial’ is tegenwoordig een hele normale verschijning in kranten en tijdschriften. Het is alleen niet bon ton om openlijk te spreken over samenwerking tussen redactie en advertentieafdeling.

Echt revolutionair zou het pas worden als de politieke berichtgeving gesponsord gaat worden door een politieke partij. Of het misdaadnieuws door de politie. Of door Willem Holleerder, zo u wilt. Maar dat soort nieuws wil Brouwers juist buiten schot laten. En bij nader inzien, kranten en omroepen werden vroeger ook al openlijk gevoed door politieke partijen. Zo nieuw is zelfs dat dus niet.

Hoezo besmettelijke familiedrama’s?


Het kon weer niet uitblijven. Er doen zich binnen enkele weken twee familiedrama’s voor en dus was het wachten op de onvermijdelijke publicaties in de media over de vraag of het ene drama in de hand is gewerkt door het andere drama. Met daaraan gekoppeld natuurlijk de vraag of de mediaberichtgeving de dader op een idee heeft gebracht. Vanochtend was het raak in Sp!ts: Drama’s zijn besmettelijk, kopt de krant overtuigd op pagina 5.

Het patroon van dergelijke artikelen is steevast hetzelfde: er komen een paar deskundigen aan het woord die beweren dat de media veel te sensationeel berichten over familiemoorden en daardoor andere mensen op een idee kunnen brengen. Bewijzen uit wetenschappelijk onderzoek kunnen ze niet overleggen, maar op grond van hun deskundigheid menen ze dan toch wel te weten dat de media een rol spelen. Omdat ze het niet hard kunnen maken, kenmerken hun uitspraken zich door formuleringen met ‘misschien’ en ‘zou kunnen’.

Zo ook in het artikel van vanmorgen in Sp!ts. Er komen twee deskundigen aan het woord. De eerste is hoogleraar suïcidepreventie Ad Kerkhof van de Vrije Universiteit in Amsterdam. Hij zegt: “Sommige drama’s hadden misschien niet plaatsgevonden als ze niet uitvoerig in de media waren gekomen.” Onduidelijk is waar hij die veronderstelling op baseert, in het bericht verwijst hij niet naar onderzoek waaruit dat zou blijken.

De tweede deskundige is Toon Verheugt, forensisch psycholoog van het Nederlands Instituut voor Forensische Psychiatrie en Psychologie. In het bericht betwijfelt hij of het ene drama het andere in de hand werkt met de overduidelijke vermelding: “Daar zijn vooralsnog geen keiharde bewijzen voor.” Overigens roept ook hij de media desondanks op tot terughoudendheid.

Klaarblijkelijk heeft de journalist van Sp!ts gesproken met twee deskundigen die geen enkele rechtvaardiging geven voor de kop ‘drama’s zijn besmettelijk’. Waarom dan toch zo’n stellige kop? Er zijn immers geen bewijzen, behalve wat suggestieve speculaties van deskundigen.

‘Besmettelijkheid’ kan je ook moeilijk afleiden uit de beschikbare cijfers. De afgelopen jaren is het aantal gezinsmoorden in Nederland – ondanks de klacht van deskundigen over sensationele berichtgeving – in elk geval niet toegenomen, zo blijkt uit onderzoek dat eind 2007 is gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Journal of Forensic Psychiatry & Psychology. Het aantal incidenten is jaarlijks behoorlijk stabiel, zonder pieken die zouden kunnen wijzen op besmettingen.

Desondanks blijft de suggestie dat media-aandacht voor een familiedrama nieuwe drama’s ontlokt, rondzingen in de media. Blijkbaar is vooral het idee dat gezinsmoorden besmettelijk zijn, heel erg besmettelijk.

Eerdere publicaties over de besmettelijkheid van familiedrama’s:
de Volkskrant (13 maart 2007):
Minder familiedrama’s bij informatieluwte
Nova (12 maart 2007):
Familiedrama in Haarlem
AD (7 maart 2007): Het ene drama lijkt het andere uit te lokken
Trouw (8 maart 2007):
Media moeten terughoudend zijn met nieuws familiedrama’s